Dyskurs publiczny, dotyczący obniżenia wieku szkolnego, prowokuje do refleksji na temat gotowości dziecka do nauki w szkole oraz gotowości szkoły do przyjęcia najmłodszych uczniów. Gotowość dziecka zdefiniowano w kategoriach współczesnej psychologii zdrowia, koncentrując się nie na deficytach, ale na zasobach dziecka, zarówno w ramach strefy aktualnego, jak i najbliższego rozwoju.
Wczesne dzieciństwo to okres między narodzinami a końcem 3 roku życia. Epoka w życiu człowieka.
Ka żdy dzień, tydzień, potem miesiąc przynoszą zmiany – nowe umiejętnosci, coraz więcej samodzielności, coraz wiekszą gotowość do kontaktowania się ze światem – światem ludzi i światem przedmiotów.
Jednak, aby rozwój przebiegał prawidłowo, musi być spełniony jeden kluczowy warunek – dziecko musi mieć zapewnione poczucie bezpieczenstwa. A kształtuje się ono, szczególnie w pierwszych miesiącach życia w otoczeniu, które jest stabilne, uporządkowane, dla dziecka przewidywalne.
IV Forum Rodziców przy MEN, które odbyło się 21 czerwca 2013r., poświęcone zostało edukacji sześciolatków. Minister edukacji Krystyna Szumilas przedstawiła nowy harmonogram reformy oświaty. Zgodnie z nim od września 2014r. obowiązkiem szkolnym objęte zostaną dzieci urodzone w pierwszej połowie 2008 roku. Dzieci urodzone w drugiej połowie 2008 roku rozpoczną obowiązkową edukację we wrześniu 2015 roku. W gestii rodziców pozostawia się decyzję o ich wcześniej edukacji.
W dniach 24-26 maja 2013r. odbyła się w Koszycach na Słowacji kolejna międzynarodowa konferencja Europejskiego Stowarzyszenia Rodziców organizowana w partnerstwie ze Slovenską Radą Rodicovskych Zdrużeni i połączona z V Europejskim Festiwalem Szkół Artystycznych i X Europejskim Dniem Rodziców w Szkole.
Celem konferencji było zaprezentowanie bogatego dorobku szkół artystycznych na Słowacji i wielowiekowej tradycji w kształceniu artystycznym dzieci oraz wpływu edukacji artystycznej na sukcesy szkolne dzieci.
Ciągle mamy niejasne zasady wyboru podręczników w szkole, za które płacą rodzice. Szkoda, że nikt nie pyta rodziców o zdanie, nie zaprasza do negocjacji. MEN zupełnie nie bierze pod uwagę, że coraz więcej rodziców nie kupi podręczników dla swoich dzieci, bo ich po prostu nie stać na taki wysoki wydatek. Czy w takim razie możemy mówić o bezpłatnym dostępie do edukacji?
Elżbieta Piotrowska – Gromniak prezes Stowarzyszenia „Rodzice w Edukacji” prezentowała stanowisko rodziców w sprawie zmian w Karcie Nauczyciela na konferencji prasowej w Ministerstwie Edukacji Narodowej w dn. 31 stycznia 2013r. W spotkaniu uczestniczyła Krystyna Szumilas minister edukacji narodowej oraz przedstawiciele nauczycielskich związków zawodowych i korporacji samorządowych.
Stanowisko Stowarzyszenia „Rodzice w Edukacji” w sprawie projektowanych zmian Karty Nauczyciela opiera się na misji organizacji skupionej wokół współkształtowania przez środowiska rodziców wysokiej jakości edukacji publicznej, budowaniu autorytetu i prestiżu zawodu nauczyciela oraz szerokiej autonomii szkoły , którą tworzą wszyscy jej uczestnicy czyli uczniowie, nauczyciele i rodzice.
W Polsce od niepamiętnych czasów szkoła jest własnością państwa. W demokratycznym państwie szkoła jest własnością społeczną.
Zdaniem Stowarzyszenia „Rodzice w Edukacji” polska szkoła potrzebuje dziś wolności i spokoju oraz przestrzeni do rozwoju. Potrzebuje też samorządności.
Silna samorządność rodziców wspiera szkołę, dostarcza informacji o potrzebach rodziców, dzieci i całej społeczności. Dzięki temu dzieci uczą się w związku z miejscem, w którym żyją, rodzice ze swoimi rozmaitymi kompetencjami wpierają nauczycieli. Autentyczna samorządność dziecięca wprowadza je w rzeczywistość demokracji, tworzy tą rzeczywistość- poprzez nawiązywanie żywych i wciąż dyskutowanych relacji pomiędzy nauczycielami, uczniami, rodzicami i innymi pracownikami szkoły- na zasadach poszanowania praw każdej z tych grup. Szkoła staje się wówczas „kuźnią” demokracji.
Stowarzyszenie „Rodzice dla Edukacji” reprezentuje krytyczne stanowisko wobec regulacji, procedur i przebiegu konkursów na dyrektora szkoły według zapisów art. 36 Ustawy o systemie oświaty z dnia 7 września 1999 roku. Obecnie obowiązujące regulacje prawne minimalizują wpływ środowiska szkoły na wybór osoby pełniącej kluczowe stanowisko w jednostce poprzez następujące deficyty:
1. Ograniczenie parytetu środowiska do 2 głosów (1 głos Rady Rodziców i 1 głos Rady Pedagogicznej) wobec 8 głosów środowisk zewnętrznych wobec codziennej rzeczywistości szkolnej.
2. Brak transparencji w kryteriach wyboru kandydata na dyrektora szkoły: brak jawnych i ogólnodostępnych wytycznych reprezentowanych środowisk dotyczących oceny przedstawianej koncepcji i kandydata.